Frownville – een encautische observatie

american flagVeelal, als ik de kritieken en beschrijvingen lees gaat kunst een dialoog aan. Met van alles en nog wat en tot op de dag van vandaag begrijp ik die zinssnede eigenlijk niet. Soms stelt kunst vragen, dat kan ik al beter volgen. Vaak is het alleen maar vorm of verhalen.
De cascade (1, 2, 3, 4) serie gaat over mijn kritiek op het absoluut, wetenschappelijk onderbouwd denken en de daarmee gepaard gaande ontkenning van spiritualiteit, maar het heeft een vorm die op haar beurt weer leidt tot exercities in kitsch. De patronen van de walnoten tonen overeenkomsten met die van de sterren in de Amerikaanse vlag. Toen ontstond Frownville.

Frownville

Het idee voor het beeld en de titel ontstonden tegelijkertijd. Mijn schets- en dagboeken bevestigen dat. Wat er met de VS gebeurt wekt verwondering. Het doet mij fronsen. Vandaar werd alles duidelijk. De vorm ligt vast, de kleur is een “educated guess”. Daarna is het gewoon werk. Een MDF-paneel gelijmd op latten zodat het niet kromtrekt. De heerlijke geur van smeltende bijenwas, voorzichtig pigmenten mengend en gedoe met diverse formaten branders, penselen en paletmesjes. Het proces voelt alchemistisch. Ambachtsman en tovenaar.

Het is een observatie. Het is nog te vroeg om een oordeel te vellen of commentaar te leveren. Dat kunnen we pas in 2024 als Trump zijn twee termijnen heeft uitgezeten. Op dit moment is er alleen verwondering. Er zijn heldere verwijzingen, maar zoals Degas zei: “Mijn werk is maar de helft, de andere helft ligt bij de toeschouwer.” De observatie is vanzelfsprekend gekleurd. Uw kleuring is wellicht niet de mijne, net als uw persoonlijke associaties. “Soldatenhelmpjes.” het was er een waar ik niet aan gedacht had.

Encaustic (bijenwas met pigmenten) op paneel. Walnootdoppen, acryl. 116 x 62 x 3 cm. Prijs op aanvraag.

Alle stappen van de creatie zijn gedocumenteerd op mijn Instagram.

Gele hesjes in Maastricht

De eerste demonstratie van de gele hesjes die ik hier in Maastricht zag zal zo’n anderhalve week geleden zijn geweest. Wel geteld twaalf mensen stonden op het bordes van het gemeentehuis te toeteren en borden omhoog te houden. Het was overduidelijk te zien aan de pamfletten dat het ambulance personeel was en ik kan me voorstellen, als ik alle berichtgeving van de laatste paar jaren mag geloven, dat die absoluut reden hebben om te klagen. Om onverklaarbare redenen is het een onveilig beroep geworden en ongetwijfeld zullen ze in het kader van de alom heersende bezuinigingen ook zwaar onderbetaald zijn. Het trok slechts vertwijfelde blikken van de passanten die op weg waren om bij mode- en schoenenzaken hun geld te doneren aan een volledig ander doel.

Afgelopen zaterdag, 8 december 2018, waren er een aantal demonstraties in Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Maastricht. In de laatste twee steden gingen rond de tweehonderd personen de straat op, in Rotjeknor en de Hofstad lag dat aantal wat lager. Het aantal ontevredenen is dus marginaal of misschien is het aantal ongeïnteresseerden overheersend hoog.

De cijfers naast elkaar leggend kent deze stad een opkomst die procentueel gezien, zes keer hoger ligt dan die in de hoofdstad. We hebben hier 120.000 mensen, trek daar nog eens 20.000 studenten vanaf die andere zaken aan het hoofd hebben, zoals het goedkoop inkopen van bier en dan is het gele hesjes protest in Maastricht opeens het grootste van Nederland.

Is het verklaarbaar?

In Maastricht zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk met een mes getrokken. Ik meet alles af aan Amsterdam, ik woon hier tenslotte nog geen jaar en de stad die veertig jaar mijn residentie is geweest, is mijn referentiekader. In de hoofdstad zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk diffuser. Het alom geprezen Maastricht, de stad die zo mooi is en rijk aan terrassen en restaurants en modezaken is maar een heel klein gebied tussen treurige nieuwbouwwijken, geannexeerde dorpen en voormalige Vogelaarbuurten. Daar is armoede en ontevredenheid.

Als je dag-in, dag-uit geconfronteerd wordt met een collectief geklaag wordt het steeds moeilijker om nog een positief licht aan het einde van die tunnel te zien. Natuurlijk gaat er veel fout in dit land, ik zal de eerste zijn om dat toe te geven, er gaat ook heel erg veel goed. Diffusie van verschillende inkomensgroepen in een wijk zorgt voor nuance. Als tegen een negatieve mening een positief geluid wordt gesteld ben je gedwongen om daar over na te denken. Als de focus alleen maar ligt op hoe zwaar je genaaid wordt, dan leidt de weg alleen maar naar de Action om een geel, volledig onmodieus kledingstuk te kopen. Dat is wat in deze stad aan de hand is en daarom loopt er een hoog percentage van de bevolking hier te demonstreren.

Ik had graag foto’s toegevoegd, maar kon niets vinden dat copyrightvrij leek, dus om gezeik te voorkomen …