Frownville – een encautische observatie

american flagVeelal, als ik de kritieken en beschrijvingen lees gaat kunst een dialoog aan. Met van alles en nog wat en tot op de dag van vandaag begrijp ik die zinssnede eigenlijk niet. Soms stelt kunst vragen, dat kan ik al beter volgen. Vaak is het alleen maar vorm of verhalen.
De cascade (1, 2, 3, 4) serie gaat over mijn kritiek op het absoluut, wetenschappelijk onderbouwd denken en de daarmee gepaard gaande ontkenning van spiritualiteit, maar het heeft een vorm die op haar beurt weer leidt tot exercities in kitsch. De patronen van de walnoten tonen overeenkomsten met die van de sterren in de Amerikaanse vlag. Toen ontstond Frownville.

Frownville

Het idee voor het beeld en de titel ontstonden tegelijkertijd. Mijn schets- en dagboeken bevestigen dat. Wat er met de VS gebeurt wekt verwondering. Het doet mij fronsen. Vandaar werd alles duidelijk. De vorm ligt vast, de kleur is een “educated guess”. Daarna is het gewoon werk. Een MDF-paneel gelijmd op latten zodat het niet kromtrekt. De heerlijke geur van smeltende bijenwas, voorzichtig pigmenten mengend en gedoe met diverse formaten branders, penselen en paletmesjes. Het proces voelt alchemistisch. Ambachtsman en tovenaar.

Het is een observatie. Het is nog te vroeg om een oordeel te vellen of commentaar te leveren. Dat kunnen we pas in 2024 als Trump zijn twee termijnen heeft uitgezeten. Op dit moment is er alleen verwondering. Er zijn heldere verwijzingen, maar zoals Degas zei: “Mijn werk is maar de helft, de andere helft ligt bij de toeschouwer.” De observatie is vanzelfsprekend gekleurd. Uw kleuring is wellicht niet de mijne, net als uw persoonlijke associaties. “Soldatenhelmpjes.” het was er een waar ik niet aan gedacht had.

Encaustic (bijenwas met pigmenten) op paneel. Walnootdoppen, acryl. 116 x 62 x 3 cm. Prijs op aanvraag.

Alle stappen van de creatie zijn gedocumenteerd op mijn Instagram.

Eline Meyer – Spherulite – Galerie Pontarte Maastricht

Een kunstenaar heeft twee taken in dit leven: werk maken en zoveel mogelijk galeriehouders van wijn ontdoen. Ik kwijt mij van beide taken met verve. Het Maastrichtse galerie landschap is veel overzichtelijker dan het Amsterdamse en dat is beter voor mijn lever. Binnen die overzichtelijkheid blijkt de kwaliteit onverwacht hoog. In de korte tijd dat ik hier woon heb ik al een aantal verassende exposities gezien. Galerie Pontarte heeft tot nu toe nog niet teleurgesteld.

De eerste solo-expositie van Eline Meyer – Spherulite – vindt hier plaats. De basis van haar werk zijn animatiefilms waaruit prints getrokken worden die betekent en beschildert met potlood en acrylverf. Verleidelijke katachtige vrouwen omringen zich met geometrische orbs. Lieflijk en dreigend ontregelen ze stedelijke landschappen of duiken op in klassieke Indonesische portretten, tooien zich met Walther PPK pistolen die wiskundige zeepbellen blazen. Elke keer is er weer het contrast van de stevige kleuren en de uiterst zachte pasteltinten.

Nagenoeg elke kunstenaar staat in de traditie, vaak is aan te wijzen wie of wat er geïnspireerd heeft en welke voorgangers op de schouders geleund hebben. Eline heeft zich aan die traditie onttrokken, het werk is zeer eigen. Die eigenheid zuigt de toeschouwer een wereld in, het universum waarin zij leeft, die voor ons onontdekt territorium is. De schattigheid veroorzaakt ongemak, de liefelijke esthetiek stelt gerust.

Dat er tussen de monotypes, tekeningen, schilderijen, aardewerk en geborduurde kussens een versleten exemplaar van de Tao ligt wekt geen verbazing. Het is de dualiteit van dit boek dat Eline Meyer’s koninkrijk regeert.

Eline Meyer – Spherulite
3 november tot 23 november 2019
Galerie Pontarte
Kapoenstraat 29
6211 Maastricht
Geopend op donderdag tot en met zaterdag van 11-17 uur of op afspraak: 06-37403499

Astoria – Cascades #5

Een avond met een goede vriend en een gesprek dat beter was dan de wijn. De eerste werken uit de Cascades serie waren klaar en had als werktitel “the Walnut Project” gekregen. Woordspelingen werden gemaakt over mogelijke titels. “Walnut Astoria” was een van de weinigen die bleef hangen.

Het iconische Waldorf Astoria hotel aan de New Yorkse Fifth Avenue is niet alleen bekend vanwege de beroemde gasten die er gelogeerd hebben zoals Sinatra en Sophia Loren, maar ook door hun Waldorf salade en daar zitten walnoten in. Meer over de geschiedenis van het hotel is te vinden in dit artikel op Busness Insider.

Hoewel het waarschijnlijk niet zo is of zal zijn, het gebouw wordt op dit moment gerenoveerd, kleeft er iets van “vergane glorie” en ‘kitsch” aan de naam. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er nooit binnen ben geweest.

Even een zijsprong in de serie en weg van de onlogica van binaire rekenmodellen. Zou ik kitsch kunnen maken? Goud, zwart en een zweem van donkerrood liggen voor de hand in die beeldtaal. Desondanks blijft er in het eindresultaat door de aftakeling toch iets chics doorschemeren.

Astoria

Astoria - Cascades #4

Walnoten, bijenwas en pigment op paneel. 61 x 61 cm.

Eroding Conclusion – Cascades #4 – encaustic werk

Cascades #4

Waar in de eerdere versies, #1, #2 en #3, eerst de basislaag werd aangebracht, waarna daarna de gepigmenteerde stromen mochten vloeien, is in deze versie een derde halftransparante laag over de stromen gelegd. Dat resulteert in een geerodeerd, bijna schimmelachtig beeld.

Bijenwas, pigmenten en walnotendoppen op paneel. 61 x 61cm.

Cascades

cascades #1

Vanwege een bovenmatige interesse in wiskunde op de middelbare school was ik geabonneerd op het blaadje Pythagoras waarin ik voor het eerst iets vernam over binair rekenen. Het fenomeen van het optellen van nullen en enen werd gedemonstreerd aan de hand van mechanische constructies. De flip-flop machines. Knikkers rolden over een verticaal boord door een aantal wipjes die een linker of een rechterpositie aannemen. Die representeren de nul of de een en laten zien hoe binair rekenen werkt.

Iemand vertelt me iets over big data marketing terwijl ik walnoten zit te doppen en door die associatie ontstaat een idee. Walnoten in een regelmatig patroon op een paneel plakken en daar gepigmenteerde bijenwas doorheen laten stromen. De uitkomst moet vergelijkbaar zijn met die van de binaire machines. Er zijn legio variabelen in het spel, dus die uitkomst is er niet, de logica wordt verslagen en toevalligheden bepalen de uitkomst.

Wetenschap versus spiritualiteit

In de wetenschap is het zo dat als iets niet herhaalbaar bewezen kan worden het niet bestaat of waar is. Dit staat op gespannen voet met spiritualiteit en religie, waar zaken bestaan zijn op geheel andere gronden. Ongetwijfeld zal er een academicus zijn die de formule kan schrijven die verklaart waarom de toevalligheden geen toeval zijn. Variaties in de grootte van de notendoppen, verschillen in smelttemperaturen en de zijwind in mijn atelier hebben allen waarschijnlijk hun invloed.

Voor mij is deze serie werken het commentaar op de ongebreidelde aanhang van de logica. Als het leven logisch was en ontdaan van toevalligheden zou het er heel anders uitzien. Waarschijnlijk een stuk saaier.

Cascades #1 – A propos de des données, 48 x 53 cm op paneel. Walnotendoppen, was en pigmenten.