Mijn moment – 2018

“Mijn moment” is de site van Henk-Jan Winkeldermaar/Punkmedia waarop bloggers terugblikken op hun jaar. Daar word je voor uitgenodigd en aangezien ik nog niet eens tot de D-list van bloggers behoor zal die vraag er wel nooit komen. Ik kaap hier dus die titel.

Een jaar en vier dagen geleden verruilde ik Amsterdam voor Maastricht. Die gebeurtenis zorgt voor een aanhoudende stroom momenten, Ik verwonder en verblijd mij dagelijks over mijn nieuwe habitat. Ik woon in mijn eigen vakantie. De uitbundigheid van de kerkklokken vanochtend, het is eerste kerstdag, illustreerden de continue herinnering dat ik nu in dit buitenland woon en dat zou mijn ogenblik voor dit jaar kunnen zijn, maar ik hoop dat die stroom van verwondering en blijdschap niet stopt. Het is een continuüm, geen moment.

Het moment

Na het abrupt stoppen van mijn carrière als front-end developer, het gedwongen moeten beëindigen van mijn webfietsenhandel en de daarop volgende periode van sikkeneuren en chagrijnen, begon ik op zondag 19 juli 2015 om kwart over tien ‘s ochtend met het schrijven van het boek “Op zoek naar Jan de Groot”. Een proces van maandenlang intensief werken afgewisseld met lange periodes van grootse luiheid leverden een incompleet verhaal op waarvan ik na 300 geschreven pagina’s nog niet wist wat het plot zou moeten zijn. Nadat de verhuizing, herinrichting en inburgering hier in het zuiden het volgende gat in de voortgang had geslagen, kwam ergens in juni de realisatie dat de datum waarop het werkstuk het driejarig bestaan zou vieren heel snel naderde. Nog zes weken en vijftig pagina’s dan kon het precies op die verjaardag klaar zijn. Het werden drieeneneenhalve maand, 200 pagina’s, maar met een sluitend plot. Het manuscript mocht de deur uit naar de literaire agenten. Een reis waar het nog steeds mee bezig is.

“Ik kan schrijven,” was de realisatie nadat de laatste punt getypt was. Het moment.

Copy en Concept

Tussen 1980 en 2000 heb ik in verschillende hoedanigheden mij aan de beeldende kant van de reclame bevonden, vaak gezeten tegenover een copywriter. Nu de tijd om de stoelen te wisselen. Schrijven in dienst van de marketing-communicatie. Het SEO handige domein copyenconcept.nl bleek beschikbaar en daarna werd het onderzoek, voorbereiden, potentiële klanten zoeken, het netwerk uitbouwen. De visitekaartjes liggen bij de drukker.

Het moment van 2018 gaat in het volgende jaar materialiseren, ik kijk al uit naar de plezierige stress die ik zo lang gemist heb en ik ga mijn slagen maken in de technische B-to-B. Een gaschromatograaf is spannender dan mayonaise, hoewel ik dat laatste zeker niet ga schuwen en er ongetwijfeld een ambachtelijke fabrikant daarvan hier in de Limburgse heuvels te vinden is. Pindakaas, cloudservices, appelstroop, biopolymeren.

Het moment van drie jaar geleden, de realisatie dat er een boek geschreven moest worden, heeft naar het moment van dit jaar geleid. Ik kan schrijven.

Gele hesjes in Maastricht

De eerste demonstratie van de gele hesjes die ik hier in Maastricht zag zal zo’n anderhalve week geleden zijn geweest. Wel geteld twaalf mensen stonden op het bordes van het gemeentehuis te toeteren en borden omhoog te houden. Het was overduidelijk te zien aan de pamfletten dat het ambulance personeel was en ik kan me voorstellen, als ik alle berichtgeving van de laatste paar jaren mag geloven, dat die absoluut reden hebben om te klagen. Om onverklaarbare redenen is het een onveilig beroep geworden en ongetwijfeld zullen ze in het kader van de alom heersende bezuinigingen ook zwaar onderbetaald zijn. Het trok slechts vertwijfelde blikken van de passanten die op weg waren om bij mode- en schoenenzaken hun geld te doneren aan een volledig ander doel.

Afgelopen zaterdag, 8 december 2018, waren er een aantal demonstraties in Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Maastricht. In de laatste twee steden gingen rond de tweehonderd personen de straat op, in Rotjeknor en de Hofstad lag dat aantal wat lager. Het aantal ontevredenen is dus marginaal of misschien is het aantal ongeïnteresseerden overheersend hoog.

De cijfers naast elkaar leggend kent deze stad een opkomst die procentueel gezien, zes keer hoger ligt dan die in de hoofdstad. We hebben hier 120.000 mensen, trek daar nog eens 20.000 studenten vanaf die andere zaken aan het hoofd hebben, zoals het goedkoop inkopen van bier en dan is het gele hesjes protest in Maastricht opeens het grootste van Nederland.

Is het verklaarbaar?

In Maastricht zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk met een mes getrokken. Ik meet alles af aan Amsterdam, ik woon hier tenslotte nog geen jaar en de stad die veertig jaar mijn residentie is geweest, is mijn referentiekader. In de hoofdstad zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk diffuser. Het alom geprezen Maastricht, de stad die zo mooi is en rijk aan terrassen en restaurants en modezaken is maar een heel klein gebied tussen treurige nieuwbouwwijken, geannexeerde dorpen en voormalige Vogelaarbuurten. Daar is armoede en ontevredenheid.

Als je dag-in, dag-uit geconfronteerd wordt met een collectief geklaag wordt het steeds moeilijker om nog een positief licht aan het einde van die tunnel te zien. Natuurlijk gaat er veel fout in dit land, ik zal de eerste zijn om dat toe te geven, er gaat ook heel erg veel goed. Diffusie van verschillende inkomensgroepen in een wijk zorgt voor nuance. Als tegen een negatieve mening een positief geluid wordt gesteld ben je gedwongen om daar over na te denken. Als de focus alleen maar ligt op hoe zwaar je genaaid wordt, dan leidt de weg alleen maar naar de Action om een geel, volledig onmodieus kledingstuk te kopen. Dat is wat in deze stad aan de hand is en daarom loopt er een hoog percentage van de bevolking hier te demonstreren.

Ik had graag foto’s toegevoegd, maar kon niets vinden dat copyrightvrij leek, dus om gezeik te voorkomen …

Een kleine wereld

Oaxaca, 8 december 1983

Het is later in de ochtend, richting middag en Dela en ik nippen op de Zocalo van Oaxaca een Dos Equis. De kwaliteit van de koffie is zo matig, dat een biertje aan de orde is, zeker met mijn verjaardag die morgen valt in het verschiet. Elke Mexicaanse stad heeft een Zocalo, het centrale plein omgeven door galerijen waar cafe’s, koffietenten en restaurants hun onderdak gezocht en gevonden hebben.

Ik hoor hier niet te zijn. Ziek van liefdesverdriet ben ik hals over kop mijn vriendin achterna gereisd nadat ik haar drie maanden niet gezien heb. In de zon, in een t-shirt maken we op deze decemberdag plannen voor morgen. Een borrel op een van de terrassen met vrienden die we inmiddels gemaakt hebben op de Inca-trail.

Er loopt een man langs met een kleine blonde vrouw. Ze vallen op tussen de kleine donkere mestiesen en indianen. Hij lijkt akelig veel op de co-piloot van de DC-3 die ik twee jaar hiervoor in Californie ben tegen gekomen. Ik heb nog een paar parachutesprongen met hem gemaakt. Het kan niet. Het laatste dat ik van hem gehoord heb is dat hij is gaan werken op de Noordpool als vliegtuig mecanicien. Ik twijfel.

Als ik hem roep bij zijn bijnaam loop ik geen risico. Vermijd ik het ongemak van het aanklampen van een vreemde. Ik sta op en loop hem achterna.
“Splat!”
Hij draait zich om.
“Hé Stinkin’, wat doe jij hier?”
Hij komt bij ons aan tafel zitten en we stellen onze wederzijdse vriendinnen voor.
Het vliegtuig waaraan hij werkte is door het ijs gezakt, dus hij heeft geen baan meer. Na het incident is hij terug gevlogen naar Vancouver, daar op de motor gestapt en naar Mexico gereden.

Hij hoort hier ook niet te zijn.

Personeelsadvertenties en datingprofielen

Goed geschreven personeelsadvertenties selecteren, de dames van Human Resources hebben het al druk genoeg en die wil je niet door tweehonderd emails met uitbundig geschreven C.V.’s laten waden. Idealiter wil je slechts een reaktie hebben van de perfecte potentiele werknemer.

Behalve de functie-omschrijving is er geen verschil met het componeren van een dating-profiel. Het is een uitnodiging tot solliciteren. Je kunt wel heel trots zijn dat je 250 reacties hebt ontvangen op Lexa, die ongetwijfeld gegenereerd worden door je hoogtevrees inboezemende decolleté, als je er geen relatie aan overhoud, is het een verspilling van tijd geweest.

Alweer lang geleden heb ik mij op het glibberige pad van de online contactadvertenties begeven en daar de tactiek van de personeelsadvertentie toegepast. Een kandidaat is voldoende. Daarnaast ben ik lui aangelegd; de reacties moeten naar mij komen en ik ga niet honderden profielen lezen waarin wijn drinken voor de open haard en strandwandelen tot de standaard functievereisten horen. Bovendien moet de kandidaat een goede indruk krijgen van mij (lees bedrijf), het moet passen.

Dat leidde tot het volgende stukje.

Saaie man zoekt extraverte brutale vrouw.

Ik schijn wat saaiïg te zijn. Niet dat ik dat zelf vind. Ondernemend en veel te enthousiast als het over nieuwe dingen en zaken gaat, maar zal niet snel verzinnen om naar het strand te rijden.

Ik doe wat tricky shit met complexe websites op het snijvlak tussen creatie en programmatuur. Dat is een verhaal dat ik alleen maar kwijt kan als jij je eigen server kan installeren. Geen halszaak, een lot dat ik ken.

Een verleden in creatieve beroepen als illustrator, art-director, kunstenaar en mislukt scenarioschrijver. Nagenoeg altijd als free-lancer. Elke 10 jaar slaat de verveling toe. Dus het volgende plan om fietsenmaker te worden staat alweer in de steigers.

Ik ben beticht van een groots gevoel voor humor en een pijnlijke eerlijkheid. Het omgekeerde is ook het geval. Flexibel als gietijzer hoort ook bij de recensies. Nog eentje dan: “this guy screams trouble” (Boektitel en paginanummer op aanvraag)

Chaotisch, slordig, maar geen spijkerbroeken of t-shirt drager. Dat dan weer niet. Schijn wel aardig te kunnen koken. Ben daar wel ambitieus in.

Ik vind mezelf wel een leuk mens en kan ook goed met mezelf opschieten. Weinig ruzie met mijn ik.

In CV-daten geloof ik niet. Alles dat anders uitpakt dan mijn gedroomde lijstje van wensen, blijkt dan toch altijd weer heel erg OK.

Ik val (als een blok) op sterke, brutale ondeugende vrouwen. Een goed gesprek aan de keukentafel om de wereld even te verbeteren onder het genot van een borrel is een pre, net als een fantastisch stel benen.

Er kwamen een vijftal reacties waar er vier meteen afvielen door pogingen door de profiel foto’s, vermeende pogingen tot lolligheid en de uitnodiging om een fietsbel te komen repareren.

“Ik heb verschrikkelijk moeten lachen. Ik wil wel een borrel met je drinken.” was de openingszin van een van de reagerenden. Er stond nog iets meer in, maar het leek de basis voor een gesprek en dat leidde tot een relatie. Missie volbracht.

Het voorbeeld is wat extreem, maar de benadering van de personeelsadvertentie is hetzelfde:
– Profileer je bedrijf.
– Geef aan wat je te bieden hebt buiten het marktconforme salaris.
– Definieer je kandidaat zo goed mogelijk en sluit zoveel mogelijk uit.
– Doe dit alles in de tone-of-voice die je bedrijf eigen is.
De dames van HR zullen je dankbaar zijn.

Copy en Concept

Copyrights en ik, een gespannen verhouding

creative commons
“Creative Commons 10th Birthday Celebration San Francisco” by Timothy Vollmer is licensed under CC BY 2.0

In ’80/’81 woonde ik op het Perris Valley Parachute Center in California Ik verdiende daar mijn geld met parachutes vouwen, de bar bedienen en het ontwerpen van bedrukkingen van t-shirts. Drie jaar later kwam ik er weer langs en zag met enige verbazing dat er shirts rond liepen die zeker van mijn hand waren, maar aar ik me niet van kon herinneren dat ik of iemand anders ze had laten drukken. Het bleek dat na mijn vertrek in de vorige periode mijn tekeningen uit het vuil waren gehaald en dat er een aantal shirts van gedrukt waren. Ik had me daar natuurlijk erg over kunnen opwinden, want natuurlijk was er iemand die de kledingstukken verkocht had en dat had zeker enige winst opgeleverd. Ik heb het erbij gelaten. Ik vond het niet belangrijk.

Het geeft goed weer hoe ik tegenover mijn eigen “Intellectueel eigendom” sta. Je verzint iets en dan is het je eigendom? Het is een concept waar ik wat moeite mee heb, te meer daar ik regelmatig het gevoel heb dat ik als doorgeefluik fungeer, dan dat ik zelf iets creëer, om nog maar te zwijgen over de “happy little accidents” (©Bob Ross) en voortdurende toevalligheden, waarvan ©Willem de Ridder ooit zei dat het zo heet omdat het je toevalt.
Tegelijkertijd vind ik dat je niet mag stelen en dat credit is, where credit is due. Met de verregaande staat van digitalisering is kopiëren nog eenvoudiger geworden dan het al was. Het platen lenen bij de bibliotheek en die vervolgens opnemen op de bandrecorder was ook niet heel moeilijk, maar toch tijdrovender. Fotografen lijken het hardst getroffen, maar voor de bezigheden die ik verricht lijkt het hele idee van intellectueel eigendom veel minder relevant. Kunst die uitgeprint wordt heeft nooit die kwaliteit als het echte werk, als er een tekst van mij geleend wordt zou het leuk zijn als mijn naam vermeld wordt. Copyright is ook pretentieus. De advertentie van de eigen genialiteit. Kijk mij eens geweldig zijn. Daar schuilt ook iets pathetisch in.

Dus: copyrights volgens de Creative Commons

Ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt en daarvoor heeft de Creative Commons licenties in het leven geroepen om delen en lenen onder voorwaarden mogelijk te maken. Deze pagina’s vallen onder Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License. Dat betekent dat je mag lenen, kopiëren en bewerken wat je hier vind, zo lang je dat maar doet onder dezelfde licentie met een link naar het originele materiaal en het niet voor commerciële doeleinden is. Als je mijn werk deelt en je verdient er wat aan dan wil ik graag meedelen in de opbrengsten.

Ben ik nu een tevreden mens?

Niet helemaal en misschien ga ik in de toekomst nog wel eens naar een eenvoudiger licentie die alleen maar zegt dat alles wat je hier meeneemt niet onder je eigen copyright mag vallen.

FuQuM

FuQuM. Fun, Quality, Money.

Van het een komt het ander. Vanuit het plezier komt de kwaliteit. De portal naar mijn plesante bezigheden, waar ruimte is voor kunst, schrijven, copywriting, concepting en alle andere zaken die mij voor de voeten komen. Soms als de Knorrige Oude Man, soms met de opgestoken middelvinger en vaak als speeltuin voor bovenstaande zaken.

Deze site wordt live ontwikkeld. Dingen gaan kapot, het uiterlijk verandert met de dag en wat gisteren was is morgen waarschijnlijk verdwenen. Het blijft groeien. Elke keer als ik meen een scheet te moeten laten is de kans groot dat je hem hier tegenkomt.

Ronald van den Boogaard