Astoria – Cascades #5

Een avond met een goede vriend en een gesprek dat beter was dan de wijn. De eerste werken uit de Cascades serie waren klaar en had als werktitel “the Walnut Project” gekregen. Woordspelingen werden gemaakt over mogelijke titels. “Walnut Astoria” was een van de weinigen die bleef hangen.

Het iconische Waldorf Astoria hotel aan de New Yorkse Fifth Avenue is niet alleen bekend vanwege de beroemde gasten die er gelogeerd hebben zoals Sinatra en Sophia Loren, maar ook door hun Waldorf salade en daar zitten walnoten in. Meer over de geschiedenis van het hotel is te vinden in dit artikel op Busness Insider.

Hoewel het waarschijnlijk niet zo is of zal zijn, het gebouw wordt op dit moment gerenoveerd, kleeft er iets van “vergane glorie” en ‘kitsch” aan de naam. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er nooit binnen ben geweest.

Even een zijsprong in de serie en weg van de onlogica van binaire rekenmodellen. Zou ik kitsch kunnen maken? Goud, zwart en een zweem van donkerrood liggen voor de hand in die beeldtaal. Desondanks blijft er in het eindresultaat door de aftakeling toch iets chics doorschemeren.

Astoria

Astoria - Cascades #4

Walnoten, bijenwas en pigment op paneel. 61 x 61 cm.

2 thoughts on “Astoria – Cascades #5”

  • Kunst en melancholie – niet onaardig als koppel. Freud noemde melancholie een vorm van uitgestelde rouw. Maar je kunt dat ook in de toekomstige tijd plaatsen. Neem maar zo’n werk van Duchamp als ‘In advance of the broken arm’. Nader te bepalen of dat kunst is of melancholie.

    ‘Waldorf’ en ‘Astoria’ zijn amper te scheiden. OK, ‘Astoria’ alléén dat kan. ‘Waldorf’ alleen kan weer de connotatie krijgen van Antroposofische opvoedingsmethoden. Wellicht niet slecht als het gaat om de vergelijking met walnoten. ‘Astoria’ daarentegen heeft de betekenis van: vastkokende aardappel, een Duits merk motorfietsen uit de twintiger jaren van de vorige eeuw, een plaats in Oregon in de USA en een monumentaal Jugendstil gebouw aan de Keizersgracht in Amsterdam.

    Misschien moet je er een ‘twist’ aan geven. Door in navolging van Magritte de titel wat minder navolgbaar te maken. Zeg maar zoiets als: ‘Nancy Sinatra as Easter Bunny – without Marcello Mastroianni being the father.’ Fijne avond weer.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.