FuQuM

FuQuM. Fun, Quality, Money.

Van het een komt het ander. Vanuit het plezier komt de kwaliteit. De portal naar mijn plesante bezigheden, waar ruimte is voor kunst, schrijven, copywriting, concepting en alle andere zaken die mij voor de voeten komen. Soms als de Knorrige Oude Man, soms met de opgestoken middelvinger en vaak als speeltuin voor bovenstaande zaken.

Deze site wordt live ontwikkeld. Dingen gaan kapot, het uiterlijk verandert met de dag en wat gisteren was is morgen waarschijnlijk verdwenen. Het blijft groeien. Elke keer als ik meen een scheet te moeten laten is de kans groot dat je hem hier tegenkomt.

Ronald van den Boogaard

Loppersum en corona

oppersum en corona

Heel lang geleden had ik een vriendinnetje dat zo verschrikkelijk mooi was, dat iedereen zich afvroeg hoe ik dat in hemelsnaam geregeld had. Ze kwam van oorsprong uit Loppersum, ik had er nooit van gehoord en het komt de laatste jaren uitsluitend in het nieuws omdat er een een NAM-aardbevinkje heeft plaats gevonden. Die gemeente is naast een aantal waddeneilanden en Achtkarspelen in Noord-oost Friesland een van de weinigen die volgens de RIVM gegevens zich mag verheugen in nul ziekenhuisopnames. Twee bevestigde infecties zijn er. Loppersum is dus op dit moment wel de “Place to be.”
Die cijfers staan in schril contrast met Maastricht, met 117 dooie op 120.000 inwoners scoren we niet geweldig. Er zijn plekken waar het nog erger is, Brabant ligt nog steeds aan kop met mijn provincie als goede tweede. Mijn geboortedorp, Badhoevedorp, doet het ook behoorlijk goed, maar dat scoort weer hoger in de saaiheidsgrafieken, dus dat is ook geen optie om daarheen te trekken.

Ik verkeer in een luxe positie. Als kunstenaar ben ik goed getraind in het alleen zijn, ik heb geen partner om huiselijk geweld mee te bedrijven en geen kind in huis om te slaan. De zelfopgelegde isolatie gaat me, ondanks de kritiek daarop, niet slecht af.

Terraszitters versus de bankhangers

Ondanks het feit dat de kappers nu weer open mogen laat ik mijn haar groeien als monument voor dit tijdperk. Binnenkort mogen de terrassen weer open. Maatregelen die onder het mom van de economie, vooral lijken ingegeven om een volksopstand te voorkomen. Als je binnenkort je plekje op het terras binnen een afgesproken tijdsblok, het liefst twee weken van te voren, moet afspreken is de lol er ook wel vanaf.
Ik blijf binnen, dat wordt me net in dank afgenomen, maar dat is wel illustratief voor de steeds groter wordende kloof in dit land, tussen de bankzitters en de terrashangers.
De economie is al naar de kloten, daar gaan we nog vele jaren plezier van hebben, en je baas is al failliet, je bent je baan al kwijt, je weet alleen nog niet wanneer. Vergeet de overwaarde op je huis, die is ook al verdampt.

We zitten met zijn allen in de shit. Net doen alsof we het met het : “Nieuwe Normaal” gaan redden is een illusie. Het is het plakken van een pleister op een heel langzaam zwerende wond.

Ik ben een optimistisch mens, ik ga er altijd vanuit dat alles altijd goed komt. Dezer dagen verlaat dat gevoel mij. Is het angst, is het pessimisme? Ik ga er vooralsnog vanuit dat het beredeneerd nadenken is en dat ik dan helaas tot de conclusie moet komen dat dit minder goed gaat aflopen dan ons voorgespiegeld wordt.
Ik blijf in Maastricht en ik blijf binnen, want om nou naar Loppersum te verhuizen?

De zwijgende Kardinalen – Silent Cardinals

Met een tragische regelmaat verschijnen de verhalen over het seksueel misbruik in de Katholieke Kerk. Dat resulteert doorgaans in een langere, maar meestal kortere periode van storm in de pers, waar na alle spijtbetuigingen, die weer gaat liggen wachtend op het volgende schandaal.
Zwijgende kardinalen - misbruik
Het was een prachtige dag in het hele vroege voorjaar van 2019 en gezeten op een terras maakte mijn tafelgenoot zich heel erg kwaad over de zojuist gepubliceerde verhalen van de kardinalen die alles wisten en iedereen de hand boven het hoofd gehouden hadden.
Die avond maakte ik daar een tekening over; een kruis van vier penissen met een anus als centraal ornament tegen een achtergrond van de impressie van een kathedraal. Een werk dat erom riep om in drie dimensies uitgevoerd te worden.

Reacties

Af en toe werk ik in een buurtwerkplaats waar o.a. twee keramiek ovens staan met de begeleiding die voor dit werk nodig is. Om het kruis uit keramiek te vervaardigen leek de voor de hand liggende keuze. Er wordt gewerkt in een groep, voor het merendeel bestaand uit oudere dames, en de reakties waren weinig verrassend. Van mild tot zwaar geshockeerd en de beschuldiging dat ik jaren zeventig spul maakte. Na mijn uitleg draaide dat 180 graden en was er iets dat leek op bewondering.
Na een kwartier begonnen ze een voor een bij mij langs te komen, met woorden van bewondering, maar bovenal de mede deling dat ze waren misbruikt, dat een naast familielid dit was overkomen of in het beste geval ze een vriendje of vriendinnetje hadden die misbruikt was.
De details werden me bespaard, de plekken werden genoemd al dan niet met de namen van de paters die schuldig en nu overleden waren en zijn.
Het gebeuren heeft diepe voren getrokken, hier in het Zuid-Limburgse land.

De lokatie bepaalt

Net iets meer dan twee jaar is het dat ik van Amsterdam naar Maastricht trok. Ongetwijfeld had ik in het westen onder vergelijkbare omstandigheden dezelfde tekening gemaakt die tot instemmend gebrom of gemor had geleid, waarna er over gegaan zou zijn tot de orde van de dag. Het was dan bij deze enkele tekening gebleven.
Hier zit ik midden in het land waar het allemaal gebeurd is. Hier geen instemmend gebrom, maar gesprekken met mensen die daadwerkelijk misbruikt zijn of een broer of zus hebben waarmee dat gebeurd is.

Deze informatie wordt gaandeweg ingevuld (laatste aanvulling 08-01-2019, 10.00)

Hoe schrijf je een bestseller – Maria Genova

Hoe schrijf je een bestseller - Maria GenovaIk ben altijd een beetje huiverig van boeken en artikelen met dit soort titels. Veelal worden ze geschreven door mensen die in de categorie “Those who can, do. Those who can’t, teach” vallen. Die hebben dus heel erg veel verstand van iets dat ze niet beheersen of in ieder geval dat niet bewezen hebben. Maria Genova heeft een dertiental titels op haar naam staan, waarvan sommigen de twaalfde druk bereikt hebben en dat trok me over de streep om dit boek uit de bibliotheek te halen. Ze kan dus wel degelijk een bestseller schrijven en dat schept vertrouwen. Haar boeken “Het Duivelskind” en “Komt een vrouw bij de h@cker” zijn daar de voorbeelden van.

Creativiteit en regels staan doorgaans op een licht gespannen voet. Taal kent strakkere richtlijnen dan bijvoorbeeld de schilderkunst, maar als Karel Appel in de jaren vijftig zo verstandig was geweest om geen acryl- met olieverf te mengen was een aantal restaurateurs veel hoofdpijn bespaard gebleven. In die discipline gelden dus ook wetten. Taal is de verf van de schrijver en vice versa.

Ze begint lichtvoetig met de fouten van beroemdheden, hun afwijzingen, twijfels, depressies en ander anekdotisch materiaal. Alles bedoeld om “de beginnende schrijver” een hart onder de riem te steken, gelardeerd met hilarische voorbeelden. “De sneeuw viel geluidloos.” Ja, heb je wel eens sneeuw met een teringherrie horen vallen? Is een van haar commentaren.

Met 101 tips en de meest gemaakte fouten

luidt de ondertitel. Gelukkig zet ze die 101 tips niet achter elkaar maar introduceert ze deze tussen de grotere adviezen door in groepjes die variëren van het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden tot grove grammaticale fouten. Een prettige constructie. Ze is overigens een uitgesproken tegenstander van veel bijvoeglijke naamwoorden en ellenlange volzinnen. Harry Mulisch en Connie Palmen hadden volgens haar regels geen boek verkocht. Gelukkig zijn het tips.

Voor mij werd het laatste deel van het boek het meest interessant, waar de voorgaande delen vaak voelde als het intrappen van open deuren, was daar informatie te vinden over uitgeverijen, agenten, promotie in al zijn vormen en verwijzingen naar sites waar meer specifieke informatie te vinden is.

Kopen of terug naar de bieb?

Dit boek is voor mij waardevol gebleken. Een aantal tips blijken nuttig en dat geldt ook voor de praktische informatie die ik nog niet had. De bevestiging dat ik een groot aantal zaken in mijn eigen manuscript, dat strikt gesproken een typoscript is, want er is geen vulpen aan te pas gekomen, goed heb aangepakt is meer dan prettig. Het is echter te eenvoudig van opzet om als naslagwerk in de kast te zetten. Een boek dat al jarenlang in die boekenkast resideert en waar ik wel regelmatig naar teruggrijp is “Making a Good Script Great” van Linda Seger. Een werk dat dieper graaft en technieken als het opzetten van spanningsbogen, het gewicht van karakters, het vooraankondigen van gebeurtenissen en het introduceren van personages in extenso uitlegt. Dat is een boek waarin ik nog regelmatig iets in opzoek en ook al gaat dat over filmscripts, er zijn genoeg parallelen met het creëren van een boek.
“Hoe schrijf je een bestseller?” gaat terug naar de bibliotheek, maar niet nadat ik de informatie van waarde gefotografeerd heb.

“Als je een goed boek schrijft, kan dat het leven van andere mensen verrijken. Het verrijkt in elk geval je eigen leven,” relativeert Maria op een van de laatste pagina’s haar boektitel en dat is wellicht de meest onmisbare tip.

Mijn moment – 2018

“Mijn moment” is de site van Henk-Jan Winkeldermaar/Punkmedia waarop bloggers terugblikken op hun jaar. Daar word je voor uitgenodigd en aangezien ik nog niet eens tot de D-list van bloggers behoor zal die vraag er wel nooit komen. Ik kaap hier dus die titel.

Een jaar en vier dagen geleden verruilde ik Amsterdam voor Maastricht. Die gebeurtenis zorgt voor een aanhoudende stroom momenten, Ik verwonder en verblijd mij dagelijks over mijn nieuwe habitat. Ik woon in mijn eigen vakantie. De uitbundigheid van de kerkklokken vanochtend, het is eerste kerstdag, illustreerden de continue herinnering dat ik nu in dit buitenland woon en dat zou mijn ogenblik voor dit jaar kunnen zijn, maar ik hoop dat die stroom van verwondering en blijdschap niet stopt. Het is een continuüm, geen moment.

Het moment

Na het abrupt stoppen van mijn carrière als front-end developer, het gedwongen moeten beëindigen van mijn webfietsenhandel en de daarop volgende periode van sikkeneuren en chagrijnen, begon ik op zondag 19 juli 2015 om kwart over tien ‘s ochtend met het schrijven van het boek “Op zoek naar Jan de Groot”. Een proces van maandenlang intensief werken afgewisseld met lange periodes van grootse luiheid leverden een incompleet verhaal op waarvan ik na 300 geschreven pagina’s nog niet wist wat het plot zou moeten zijn. Nadat de verhuizing, herinrichting en inburgering hier in het zuiden het volgende gat in de voortgang had geslagen, kwam ergens in juni de realisatie dat de datum waarop het werkstuk het driejarig bestaan zou vieren heel snel naderde. Nog zes weken en vijftig pagina’s dan kon het precies op die verjaardag klaar zijn. Het werden drieeneneenhalve maand, 200 pagina’s, maar met een sluitend plot. Het manuscript mocht de deur uit naar de literaire agenten. Een reis waar het nog steeds mee bezig is.

“Ik kan schrijven,” was de realisatie nadat de laatste punt getypt was. Het moment.

Copy en Concept

Tussen 1980 en 2000 heb ik in verschillende hoedanigheden mij aan de beeldende kant van de reclame bevonden, vaak gezeten tegenover een copywriter. Nu de tijd om de stoelen te wisselen. Schrijven in dienst van de marketing-communicatie. Het SEO handige domein copyenconcept.nl bleek beschikbaar en daarna werd het onderzoek, voorbereiden, potentiële klanten zoeken, het netwerk uitbouwen. De visitekaartjes liggen bij de drukker.

Het moment van 2018 gaat in het volgende jaar materialiseren, ik kijk al uit naar de plezierige stress die ik zo lang gemist heb en ik ga mijn slagen maken in de technische B-to-B. Een gaschromatograaf is spannender dan mayonaise, hoewel ik dat laatste zeker niet ga schuwen en er ongetwijfeld een ambachtelijke fabrikant daarvan hier in de Limburgse heuvels te vinden is. Pindakaas, cloudservices, appelstroop, biopolymeren.

Het moment van drie jaar geleden, de realisatie dat er een boek geschreven moest worden, heeft naar het moment van dit jaar geleid. Ik kan schrijven.

Frownville – een encautische observatie

american flagVeelal, als ik de kritieken en beschrijvingen lees gaat kunst een dialoog aan. Met van alles en nog wat en tot op de dag van vandaag begrijp ik die zinssnede eigenlijk niet. Soms stelt kunst vragen, dat kan ik al beter volgen. Vaak is het alleen maar vorm of verhalen.
De cascade (1, 2, 3, 4) serie gaat over mijn kritiek op het absoluut, wetenschappelijk onderbouwd denken en de daarmee gepaard gaande ontkenning van spiritualiteit, maar het heeft een vorm die op haar beurt weer leidt tot exercities in kitsch. De patronen van de walnoten tonen overeenkomsten met die van de sterren in de Amerikaanse vlag. Toen ontstond Frownville.

Frownville

Het idee voor het beeld en de titel ontstonden tegelijkertijd. Mijn schets- en dagboeken bevestigen dat. Wat er met de VS gebeurt wekt verwondering. Het doet mij fronsen. Vandaar werd alles duidelijk. De vorm ligt vast, de kleur is een “educated guess”. Daarna is het gewoon werk. Een MDF-paneel gelijmd op latten zodat het niet kromtrekt. De heerlijke geur van smeltende bijenwas, voorzichtig pigmenten mengend en gedoe met diverse formaten branders, penselen en paletmesjes. Het proces voelt alchemistisch. Ambachtsman en tovenaar.

Het is een observatie. Het is nog te vroeg om een oordeel te vellen of commentaar te leveren. Dat kunnen we pas in 2024 als Trump zijn twee termijnen heeft uitgezeten. Op dit moment is er alleen verwondering. Er zijn heldere verwijzingen, maar zoals Degas zei: “Mijn werk is maar de helft, de andere helft ligt bij de toeschouwer.” De observatie is vanzelfsprekend gekleurd. Uw kleuring is wellicht niet de mijne, net als uw persoonlijke associaties. “Soldatenhelmpjes.” het was er een waar ik niet aan gedacht had.

Encaustic (bijenwas met pigmenten) op paneel. Walnootdoppen, acryl. 116 x 62 x 3 cm. Prijs op aanvraag.

Alle stappen van de creatie zijn gedocumenteerd op mijn Instagram.

Gele hesjes in Maastricht

De eerste demonstratie van de gele hesjes die ik hier in Maastricht zag zal zo’n anderhalve week geleden zijn geweest. Wel geteld twaalf mensen stonden op het bordes van het gemeentehuis te toeteren en borden omhoog te houden. Het was overduidelijk te zien aan de pamfletten dat het ambulance personeel was en ik kan me voorstellen, als ik alle berichtgeving van de laatste paar jaren mag geloven, dat die absoluut reden hebben om te klagen. Om onverklaarbare redenen is het een onveilig beroep geworden en ongetwijfeld zullen ze in het kader van de alom heersende bezuinigingen ook zwaar onderbetaald zijn. Het trok slechts vertwijfelde blikken van de passanten die op weg waren om bij mode- en schoenenzaken hun geld te doneren aan een volledig ander doel.

Afgelopen zaterdag, 8 december 2018, waren er een aantal demonstraties in Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Maastricht. In de laatste twee steden gingen rond de tweehonderd personen de straat op, in Rotjeknor en de Hofstad lag dat aantal wat lager. Het aantal ontevredenen is dus marginaal of misschien is het aantal ongeïnteresseerden overheersend hoog.

De cijfers naast elkaar leggend kent deze stad een opkomst die procentueel gezien, zes keer hoger ligt dan die in de hoofdstad. We hebben hier 120.000 mensen, trek daar nog eens 20.000 studenten vanaf die andere zaken aan het hoofd hebben, zoals het goedkoop inkopen van bier en dan is het gele hesjes protest in Maastricht opeens het grootste van Nederland.

Is het verklaarbaar?

In Maastricht zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk met een mes getrokken. Ik meet alles af aan Amsterdam, ik woon hier tenslotte nog geen jaar en de stad die veertig jaar mijn residentie is geweest, is mijn referentiekader. In de hoofdstad zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk diffuser. Het alom geprezen Maastricht, de stad die zo mooi is en rijk aan terrassen en restaurants en modezaken is maar een heel klein gebied tussen treurige nieuwbouwwijken, geannexeerde dorpen en voormalige Vogelaarbuurten. Daar is armoede en ontevredenheid.

Als je dag-in, dag-uit geconfronteerd wordt met een collectief geklaag wordt het steeds moeilijker om nog een positief licht aan het einde van die tunnel te zien. Natuurlijk gaat er veel fout in dit land, ik zal de eerste zijn om dat toe te geven, er gaat ook heel erg veel goed. Diffusie van verschillende inkomensgroepen in een wijk zorgt voor nuance. Als tegen een negatieve mening een positief geluid wordt gesteld ben je gedwongen om daar over na te denken. Als de focus alleen maar ligt op hoe zwaar je genaaid wordt, dan leidt de weg alleen maar naar de Action om een geel, volledig onmodieus kledingstuk te kopen. Dat is wat in deze stad aan de hand is en daarom loopt er een hoog percentage van de bevolking hier te demonstreren.

Ik had graag foto’s toegevoegd, maar kon niets vinden dat copyrightvrij leek, dus om gezeik te voorkomen …

Een kleine wereld

Oaxaca, 8 december 1983

Het is later in de ochtend, richting middag en Dela en ik nippen op de Zocalo van Oaxaca een Dos Equis. De kwaliteit van de koffie is zo matig, dat een biertje aan de orde is, zeker met mijn verjaardag die morgen valt in het verschiet. Elke Mexicaanse stad heeft een Zocalo, het centrale plein omgeven door galerijen waar cafe’s, koffietenten en restaurants hun onderdak gezocht en gevonden hebben.

Ik hoor hier niet te zijn. Ziek van liefdesverdriet ben ik hals over kop mijn vriendin achterna gereisd nadat ik haar drie maanden niet gezien heb. In de zon, in een t-shirt maken we op deze decemberdag plannen voor morgen. Een borrel op een van de terrassen met vrienden die we inmiddels gemaakt hebben op de Inca-trail.

Er loopt een man langs met een kleine blonde vrouw. Ze vallen op tussen de kleine donkere mestiesen en indianen. Hij lijkt akelig veel op de co-piloot van de DC-3 die ik twee jaar hiervoor in Californie ben tegen gekomen. Ik heb nog een paar parachutesprongen met hem gemaakt. Het kan niet. Het laatste dat ik van hem gehoord heb is dat hij is gaan werken op de Noordpool als vliegtuig mecanicien. Ik twijfel.

Als ik hem roep bij zijn bijnaam loop ik geen risico. Vermijd ik het ongemak van het aanklampen van een vreemde. Ik sta op en loop hem achterna.
“Splat!”
Hij draait zich om.
“Hé Stinkin’, wat doe jij hier?”
Hij komt bij ons aan tafel zitten en we stellen onze wederzijdse vriendinnen voor.
Het vliegtuig waaraan hij werkte is door het ijs gezakt, dus hij heeft geen baan meer. Na het incident is hij terug gevlogen naar Vancouver, daar op de motor gestapt en naar Mexico gereden.

Hij hoort hier ook niet te zijn.

Eleanor: het verhaal van de Alubooyah Fatbike

Ooit had ik een handeltje in exclusieve racefiets accessoires. Leren stuurlinten, Speedplay pedalen en heel veel verschillende zaken om moeilijke voeten goed op de pedalen te zetten. Na een paar jaar kreeg ik de kans om Aluboo fietsen te gaan importeren. Bamboo frames gecombineerd met aluminium. Fantastisch spul maar binnen de conservatieve wereld van de wielrenners moeilijk te verkopen.

alubooyah frame Op een gegeven moment krijg ik een bestelling voor een fiets uit Zweden en die moet uit de VS komen. De verzendkosten zijn per doos en niet het gewicht. Dit gebeurt op het moment dat de de Fatbike hype begint. MTB’s met tractorbanden. Mijn leverancier heeft net dat model gelanceerd, dus koop ik dat frame erbij om de doos te vullen.

Tot het bouwen van een fiets kwam het niet, het heeft een paar jaar aan de muur gehangen. Chicles, zo heette het bedrijfje redt het niet en ik verkoop het frame met zwaar verlies aan mijn dealer in België. Zijn bedrijf overlijdt ook en mijn zoon, Philip, koopt het frame weer terug. Dat zwerft nog een paar maanden door Nederland om uiteindelijk weer te landen in mijn stek in Maastricht.

We gaan bouwen

Eindelijk valt het besluit om er een volwaardige fiets van te maken. Philip komt naar mijn domicilie en ik haal de montage standaard uit de berging. Hij bestelt onderdelen en dingen en sloten en gps-sram-onderdelemtrackers. De beoogde bouwtijd is twee weken. DHL, Postnl en UPS leveren dagelijks dozen. We lopen tegen twee grote hobbels aan. Binnenbanden zijn niet leverbaar, maar erger, we kunnen geen wielen vinden met de de vereiste naafmaten. We moeten zelf wielen gaan spaken, maar zoals de grote filosoof Drs P. Langkous al zei” “ ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Murphy’s Law slaat hard toe; 72 spaken hebben we nodig en er arriveren er maar 36. De velgen komen snel, maar de naven hebben een langere levertijd. Het project loopt uit.

Glamping

Philip stuit op een aanhangkarretje met ingebouwde tent. Het is niet meer leverbaar, maar het idee om zo luxueus mogelijk naar Berlijn, waar hij woont, terug te fietsen laat hem niet meer los. Hij kruipt op internet en bestelt. De dagelijkse stroom van bezorgingen neemt weer toe. We beginnen een persoonlijke band op te bouwen met de bezorgers. Er komt een tent, een opblaasbare lattenbodem matras, een karretje, een zadelpenkoffer, en een USB oplaadbaar Nespresso apparaat. Net als met de fiets; met vertraging.

Alubooyaf fatbikeEleanor

De Alubooyah met de 3,8 inch banden oogt massief en is desondanks sneller dan verwacht. Met de categorie 10 sloten en gps-trackers zijn er genoeg redenen om haar te vernoemen naar de beroemde Ford Mustang uit “Gone in Sixty Seconds”. Eleanor.

Maastricht-Berlijn

Vijf weken duurt het voordat dit project is afgerond. We hebben zelf een fiets gebouwd en wielen gespaakt. We zijn trots.. Ik doe hem uitgeleide naar Thorn en hij bereikt Berlijn. Door verdwalen een dikke achthonderd kilometer. In plaats van de 735. Probleemloos.

Er gaan meer van deze lange ritten volgen. Globale informatie is te vinden op philys-world-tours.com.

Eline Meyer – Spherulite – Galerie Pontarte Maastricht

Een kunstenaar heeft twee taken in dit leven: werk maken en zoveel mogelijk galeriehouders van wijn ontdoen. Ik kwijt mij van beide taken met verve. Het Maastrichtse galerie landschap is veel overzichtelijker dan het Amsterdamse en dat is beter voor mijn lever. Binnen die overzichtelijkheid blijkt de kwaliteit onverwacht hoog. In de korte tijd dat ik hier woon heb ik al een aantal verassende exposities gezien. Galerie Pontarte heeft tot nu toe nog niet teleurgesteld.

De eerste solo-expositie van Eline Meyer – Spherulite – vindt hier plaats. De basis van haar werk zijn animatiefilms waaruit prints getrokken worden die betekent en beschildert met potlood en acrylverf. Verleidelijke katachtige vrouwen omringen zich met geometrische orbs. Lieflijk en dreigend ontregelen ze stedelijke landschappen of duiken op in klassieke Indonesische portretten, tooien zich met Walther PPK pistolen die wiskundige zeepbellen blazen. Elke keer is er weer het contrast van de stevige kleuren en de uiterst zachte pasteltinten.

Nagenoeg elke kunstenaar staat in de traditie, vaak is aan te wijzen wie of wat er geïnspireerd heeft en welke voorgangers op de schouders geleund hebben. Eline heeft zich aan die traditie onttrokken, het werk is zeer eigen. Die eigenheid zuigt de toeschouwer een wereld in, het universum waarin zij leeft, die voor ons onontdekt territorium is. De schattigheid veroorzaakt ongemak, de liefelijke esthetiek stelt gerust.

Dat er tussen de monotypes, tekeningen, schilderijen, aardewerk en geborduurde kussens een versleten exemplaar van de Tao ligt wekt geen verbazing. Het is de dualiteit van dit boek dat Eline Meyer’s koninkrijk regeert.

Eline Meyer – Spherulite
3 november tot 23 november 2019
Galerie Pontarte
Kapoenstraat 29
6211 Maastricht
Geopend op donderdag tot en met zaterdag van 11-17 uur of op afspraak: 06-37403499

Astoria – Cascades #5

Een avond met een goede vriend en een gesprek dat beter was dan de wijn. De eerste werken uit de Cascades serie waren klaar en had als werktitel “the Walnut Project” gekregen. Woordspelingen werden gemaakt over mogelijke titels. “Walnut Astoria” was een van de weinigen die bleef hangen.

Het iconische Waldorf Astoria hotel aan de New Yorkse Fifth Avenue is niet alleen bekend vanwege de beroemde gasten die er gelogeerd hebben zoals Sinatra en Sophia Loren, maar ook door hun Waldorf salade en daar zitten walnoten in. Meer over de geschiedenis van het hotel is te vinden in dit artikel op Busness Insider.

Hoewel het waarschijnlijk niet zo is of zal zijn, het gebouw wordt op dit moment gerenoveerd, kleeft er iets van “vergane glorie” en ‘kitsch” aan de naam. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er nooit binnen ben geweest.

Even een zijsprong in de serie en weg van de onlogica van binaire rekenmodellen. Zou ik kitsch kunnen maken? Goud, zwart en een zweem van donkerrood liggen voor de hand in die beeldtaal. Desondanks blijft er in het eindresultaat door de aftakeling toch iets chics doorschemeren.

Astoria

Astoria - Cascades #4

Walnoten, bijenwas en pigment op paneel. 61 x 61 cm.