FuQuM

FuQuM. Fun, Quality, Money.

Van het een komt het ander. Vanuit het plezier komt de kwaliteit. De portal naar mijn plesante bezigheden, waar ruimte is voor kunst, schrijven, copywriting, concepting en alle andere zaken die mij voor de voeten komen. Soms als de Knorrige Oude Man, soms met de opgestoken middelvinger en vaak als speeltuin voor bovenstaande zaken.

Deze site wordt live ontwikkeld. Dingen gaan kapot, het uiterlijk verandert met de dag en wat gisteren was is morgen waarschijnlijk verdwenen. Het blijft groeien. Elke keer als ik meen een scheet te moeten laten is de kans groot dat je hem hier tegenkomt.

Ronald van den Boogaard

Hoe schrijf je een bestseller – Maria Genova

Hoe schrijf je een bestseller - Maria GenovaIk ben altijd een beetje huiverig van boeken en artikelen met dit soort titels. Veelal worden ze geschreven door mensen die in de categorie “Those who can, do. Those who can’t, teach” vallen. Die hebben dus heel erg veel verstand van iets dat ze niet beheersen of in ieder geval dat niet bewezen hebben. Maria Genova heeft een dertiental titels op haar naam staan, waarvan sommigen de twaalfde druk bereikt hebben en dat trok me over de streep om dit boek uit de bibliotheek te halen. Ze kan dus wel degelijk een bestseller schrijven en dat schept vertrouwen. Haar boeken “Het Duivelskind” en “Komt een vrouw bij de h@cker” zijn daar de voorbeelden van.

Creativiteit en regels staan doorgaans op een licht gespannen voet. Taal kent strakkere richtlijnen dan bijvoorbeeld de schilderkunst, maar als Karel Appel in de jaren vijftig zo verstandig was geweest om geen acryl- met olieverf te mengen was een aantal restaurateurs veel hoofdpijn bespaard gebleven. In die discipline gelden dus ook wetten. Taal is de verf van de schrijver en vice versa.

Ze begint lichtvoetig met de fouten van beroemdheden, hun afwijzingen, twijfels, depressies en ander anekdotisch materiaal. Alles bedoeld om “de beginnende schrijver” een hart onder de riem te steken, gelardeerd met hilarische voorbeelden. “De sneeuw viel geluidloos.” Ja, heb je wel eens sneeuw met een teringherrie horen vallen? Is een van haar commentaren.

Met 101 tips en de meest gemaakte fouten

luidt de ondertitel. Gelukkig zet ze die 101 tips niet achter elkaar maar introduceert ze deze tussen de grotere adviezen door in groepjes die variëren van het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden tot grove grammaticale fouten. Een prettige constructie. Ze is overigens een uitgesproken tegenstander van veel bijvoeglijke naamwoorden en ellenlange volzinnen. Harry Mulisch en Connie Palmen hadden volgens haar regels geen boek verkocht. Gelukkig zijn het tips.

Voor mij werd het laatste deel van het boek het meest interessant, waar de voorgaande delen vaak voelde als het intrappen van open deuren, was daar informatie te vinden over uitgeverijen, agenten, promotie in al zijn vormen en verwijzingen naar sites waar meer specifieke informatie te vinden is.

Kopen of terug naar de bieb?

Dit boek is voor mij waardevol gebleken. Een aantal tips blijken nuttig en dat geldt ook voor de praktische informatie die ik nog niet had. De bevestiging dat ik een groot aantal zaken in mijn eigen manuscript, dat strikt gesproken een typoscript is, want er is geen vulpen aan te pas gekomen, goed heb aangepakt is meer dan prettig. Het is echter te eenvoudig van opzet om als naslagwerk in de kast te zetten. Een boek dat al jarenlang in die boekenkast resideert en waar ik wel regelmatig naar teruggrijp is “Making a Good Script Great” van Linda Seger. Een werk dat dieper graaft en technieken als het opzetten van spanningsbogen, het gewicht van karakters, het vooraankondigen van gebeurtenissen en het introduceren van personages in extenso uitlegt. Dat is een boek waarin ik nog regelmatig iets in opzoek en ook al gaat dat over filmscripts, er zijn genoeg parallelen met het creëren van een boek.
“Hoe schrijf je een bestseller?” gaat terug naar de bibliotheek, maar niet nadat ik de informatie van waarde gefotografeerd heb.

“Als je een goed boek schrijft, kan dat het leven van andere mensen verrijken. Het verrijkt in elk geval je eigen leven,” relativeert Maria op een van de laatste pagina’s haar boektitel en dat is wellicht de meest onmisbare tip.

Mijn moment – 2018

“Mijn moment” is de site van Henk-Jan Winkeldermaar/Punkmedia waarop bloggers terugblikken op hun jaar. Daar word je voor uitgenodigd en aangezien ik nog niet eens tot de D-list van bloggers behoor zal die vraag er wel nooit komen. Ik kaap hier dus die titel.

Een jaar en vier dagen geleden verruilde ik Amsterdam voor Maastricht. Die gebeurtenis zorgt voor een aanhoudende stroom momenten, Ik verwonder en verblijd mij dagelijks over mijn nieuwe habitat. Ik woon in mijn eigen vakantie. De uitbundigheid van de kerkklokken vanochtend, het is eerste kerstdag, illustreerden de continue herinnering dat ik nu in dit buitenland woon en dat zou mijn ogenblik voor dit jaar kunnen zijn, maar ik hoop dat die stroom van verwondering en blijdschap niet stopt. Het is een continuüm, geen moment.

Het moment

Na het abrupt stoppen van mijn carrière als front-end developer, het gedwongen moeten beëindigen van mijn webfietsenhandel en de daarop volgende periode van sikkeneuren en chagrijnen, begon ik op zondag 19 juli 2015 om kwart over tien ‘s ochtend met het schrijven van het boek “Op zoek naar Jan de Groot”. Een proces van maandenlang intensief werken afgewisseld met lange periodes van grootse luiheid leverden een incompleet verhaal op waarvan ik na 300 geschreven pagina’s nog niet wist wat het plot zou moeten zijn. Nadat de verhuizing, herinrichting en inburgering hier in het zuiden het volgende gat in de voortgang had geslagen, kwam ergens in juni de realisatie dat de datum waarop het werkstuk het driejarig bestaan zou vieren heel snel naderde. Nog zes weken en vijftig pagina’s dan kon het precies op die verjaardag klaar zijn. Het werden drieeneneenhalve maand, 200 pagina’s, maar met een sluitend plot. Het manuscript mocht de deur uit naar de literaire agenten. Een reis waar het nog steeds mee bezig is.

“Ik kan schrijven,” was de realisatie nadat de laatste punt getypt was. Het moment.

Copy en Concept

Tussen 1980 en 2000 heb ik in verschillende hoedanigheden mij aan de beeldende kant van de reclame bevonden, vaak gezeten tegenover een copywriter. Nu de tijd om de stoelen te wisselen. Schrijven in dienst van de marketing-communicatie. Het SEO handige domein copyenconcept.nl bleek beschikbaar en daarna werd het onderzoek, voorbereiden, potentiële klanten zoeken, het netwerk uitbouwen. De visitekaartjes liggen bij de drukker.

Het moment van 2018 gaat in het volgende jaar materialiseren, ik kijk al uit naar de plezierige stress die ik zo lang gemist heb en ik ga mijn slagen maken in de technische B-to-B. Een gaschromatograaf is spannender dan mayonaise, hoewel ik dat laatste zeker niet ga schuwen en er ongetwijfeld een ambachtelijke fabrikant daarvan hier in de Limburgse heuvels te vinden is. Pindakaas, cloudservices, appelstroop, biopolymeren.

Het moment van drie jaar geleden, de realisatie dat er een boek geschreven moest worden, heeft naar het moment van dit jaar geleid. Ik kan schrijven.

Frownville – een encautische observatie

american flagVeelal, als ik de kritieken en beschrijvingen lees gaat kunst een dialoog aan. Met van alles en nog wat en tot op de dag van vandaag begrijp ik die zinssnede eigenlijk niet. Soms stelt kunst vragen, dat kan ik al beter volgen. Vaak is het alleen maar vorm of verhalen.
De cascade (1, 2, 3, 4) serie gaat over mijn kritiek op het absoluut, wetenschappelijk onderbouwd denken en de daarmee gepaard gaande ontkenning van spiritualiteit, maar het heeft een vorm die op haar beurt weer leidt tot exercities in kitsch. De patronen van de walnoten tonen overeenkomsten met die van de sterren in de Amerikaanse vlag. Toen ontstond Frownville.

Frownville

Het idee voor het beeld en de titel ontstonden tegelijkertijd. Mijn schets- en dagboeken bevestigen dat. Wat er met de VS gebeurt wekt verwondering. Het doet mij fronsen. Vandaar werd alles duidelijk. De vorm ligt vast, de kleur is een “educated guess”. Daarna is het gewoon werk. Een MDF-paneel gelijmd op latten zodat het niet kromtrekt. De heerlijke geur van smeltende bijenwas, voorzichtig pigmenten mengend en gedoe met diverse formaten branders, penselen en paletmesjes. Het proces voelt alchemistisch. Ambachtsman en tovenaar.

Het is een observatie. Het is nog te vroeg om een oordeel te vellen of commentaar te leveren. Dat kunnen we pas in 2024 als Trump zijn twee termijnen heeft uitgezeten. Op dit moment is er alleen verwondering. Er zijn heldere verwijzingen, maar zoals Degas zei: “Mijn werk is maar de helft, de andere helft ligt bij de toeschouwer.” De observatie is vanzelfsprekend gekleurd. Uw kleuring is wellicht niet de mijne, net als uw persoonlijke associaties. “Soldatenhelmpjes.” het was er een waar ik niet aan gedacht had.

Encaustic (bijenwas met pigmenten) op paneel. Walnootdoppen, acryl. 116 x 62 x 3 cm. Prijs op aanvraag.

Alle stappen van de creatie zijn gedocumenteerd op mijn Instagram.

Gele hesjes in Maastricht

De eerste demonstratie van de gele hesjes die ik hier in Maastricht zag zal zo’n anderhalve week geleden zijn geweest. Wel geteld twaalf mensen stonden op het bordes van het gemeentehuis te toeteren en borden omhoog te houden. Het was overduidelijk te zien aan de pamfletten dat het ambulance personeel was en ik kan me voorstellen, als ik alle berichtgeving van de laatste paar jaren mag geloven, dat die absoluut reden hebben om te klagen. Om onverklaarbare redenen is het een onveilig beroep geworden en ongetwijfeld zullen ze in het kader van de alom heersende bezuinigingen ook zwaar onderbetaald zijn. Het trok slechts vertwijfelde blikken van de passanten die op weg waren om bij mode- en schoenenzaken hun geld te doneren aan een volledig ander doel.

Afgelopen zaterdag, 8 december 2018, waren er een aantal demonstraties in Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Maastricht. In de laatste twee steden gingen rond de tweehonderd personen de straat op, in Rotjeknor en de Hofstad lag dat aantal wat lager. Het aantal ontevredenen is dus marginaal of misschien is het aantal ongeïnteresseerden overheersend hoog.

De cijfers naast elkaar leggend kent deze stad een opkomst die procentueel gezien, zes keer hoger ligt dan die in de hoofdstad. We hebben hier 120.000 mensen, trek daar nog eens 20.000 studenten vanaf die andere zaken aan het hoofd hebben, zoals het goedkoop inkopen van bier en dan is het gele hesjes protest in Maastricht opeens het grootste van Nederland.

Is het verklaarbaar?

In Maastricht zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk met een mes getrokken. Ik meet alles af aan Amsterdam, ik woon hier tenslotte nog geen jaar en de stad die veertig jaar mijn residentie is geweest, is mijn referentiekader. In de hoofdstad zijn de scheidslijnen tussen arm en rijk diffuser. Het alom geprezen Maastricht, de stad die zo mooi is en rijk aan terrassen en restaurants en modezaken is maar een heel klein gebied tussen treurige nieuwbouwwijken, geannexeerde dorpen en voormalige Vogelaarbuurten. Daar is armoede en ontevredenheid.

Als je dag-in, dag-uit geconfronteerd wordt met een collectief geklaag wordt het steeds moeilijker om nog een positief licht aan het einde van die tunnel te zien. Natuurlijk gaat er veel fout in dit land, ik zal de eerste zijn om dat toe te geven, er gaat ook heel erg veel goed. Diffusie van verschillende inkomensgroepen in een wijk zorgt voor nuance. Als tegen een negatieve mening een positief geluid wordt gesteld ben je gedwongen om daar over na te denken. Als de focus alleen maar ligt op hoe zwaar je genaaid wordt, dan leidt de weg alleen maar naar de Action om een geel, volledig onmodieus kledingstuk te kopen. Dat is wat in deze stad aan de hand is en daarom loopt er een hoog percentage van de bevolking hier te demonstreren.

Ik had graag foto’s toegevoegd, maar kon niets vinden dat copyrightvrij leek, dus om gezeik te voorkomen …

Een kleine wereld

Oaxaca, 8 december 1983

Het is later in de ochtend, richting middag en Dela en ik nippen op de Zocalo van Oaxaca een Dos Equis. De kwaliteit van de koffie is zo matig, dat een biertje aan de orde is, zeker met mijn verjaardag die morgen valt in het verschiet. Elke Mexicaanse stad heeft een Zocalo, het centrale plein omgeven door galerijen waar cafe’s, koffietenten en restaurants hun onderdak gezocht en gevonden hebben.

Ik hoor hier niet te zijn. Ziek van liefdesverdriet ben ik hals over kop mijn vriendin achterna gereisd nadat ik haar drie maanden niet gezien heb. In de zon, in een t-shirt maken we op deze decemberdag plannen voor morgen. Een borrel op een van de terrassen met vrienden die we inmiddels gemaakt hebben op de Inca-trail.

Er loopt een man langs met een kleine blonde vrouw. Ze vallen op tussen de kleine donkere mestiesen en indianen. Hij lijkt akelig veel op de co-piloot van de DC-3 die ik twee jaar hiervoor in Californie ben tegen gekomen. Ik heb nog een paar parachutesprongen met hem gemaakt. Het kan niet. Het laatste dat ik van hem gehoord heb is dat hij is gaan werken op de Noordpool als vliegtuig mecanicien. Ik twijfel.

Als ik hem roep bij zijn bijnaam loop ik geen risico. Vermijd ik het ongemak van het aanklampen van een vreemde. Ik sta op en loop hem achterna.
“Splat!”
Hij draait zich om.
“Hé Stinkin’, wat doe jij hier?”
Hij komt bij ons aan tafel zitten en we stellen onze wederzijdse vriendinnen voor.
Het vliegtuig waaraan hij werkte is door het ijs gezakt, dus hij heeft geen baan meer. Na het incident is hij terug gevlogen naar Vancouver, daar op de motor gestapt en naar Mexico gereden.

Hij hoort hier ook niet te zijn.

Eleanor: het verhaal van de Alubooyah Fatbike

Ooit had ik een handeltje in exclusieve racefiets accessoires. Leren stuurlinten, Speedplay pedalen en heel veel verschillende zaken om moeilijke voeten goed op de pedalen te zetten. Na een paar jaar kreeg ik de kans om Aluboo fietsen te gaan importeren. Bamboo frames gecombineerd met aluminium. Fantastisch spul maar binnen de conservatieve wereld van de wielrenners moeilijk te verkopen.

alubooyah frame Op een gegeven moment krijg ik een bestelling voor een fiets uit Zweden en die moet uit de VS komen. De verzendkosten zijn per doos en niet het gewicht. Dit gebeurt op het moment dat de de Fatbike hype begint. MTB’s met tractorbanden. Mijn leverancier heeft net dat model gelanceerd, dus koop ik dat frame erbij om de doos te vullen.

Tot het bouwen van een fiets kwam het niet, het heeft een paar jaar aan de muur gehangen. Chicles, zo heette het bedrijfje redt het niet en ik verkoop het frame met zwaar verlies aan mijn dealer in België. Zijn bedrijf overlijdt ook en mijn zoon, Philip, koopt het frame weer terug. Dat zwerft nog een paar maanden door Nederland om uiteindelijk weer te landen in mijn stek in Maastricht.

We gaan bouwen

Eindelijk valt het besluit om er een volwaardige fiets van te maken. Philip komt naar mijn domicilie en ik haal de montage standaard uit de berging. Hij bestelt onderdelen en dingen en sloten en gps-sram-onderdelemtrackers. De beoogde bouwtijd is twee weken. DHL, Postnl en UPS leveren dagelijks dozen. We lopen tegen twee grote hobbels aan. Binnenbanden zijn niet leverbaar, maar erger, we kunnen geen wielen vinden met de de vereiste naafmaten. We moeten zelf wielen gaan spaken, maar zoals de grote filosoof Drs P. Langkous al zei” “ ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Murphy’s Law slaat hard toe; 72 spaken hebben we nodig en er arriveren er maar 36. De velgen komen snel, maar de naven hebben een langere levertijd. Het project loopt uit.

Glamping

Philip stuit op een aanhangkarretje met ingebouwde tent. Het is niet meer leverbaar, maar het idee om zo luxueus mogelijk naar Berlijn, waar hij woont, terug te fietsen laat hem niet meer los. Hij kruipt op internet en bestelt. De dagelijkse stroom van bezorgingen neemt weer toe. We beginnen een persoonlijke band op te bouwen met de bezorgers. Er komt een tent, een opblaasbare lattenbodem matras, een karretje, een zadelpenkoffer, en een USB oplaadbaar Nespresso apparaat. Net als met de fiets; met vertraging.

Alubooyaf fatbikeEleanor

De Alubooyah met de 3,8 inch banden oogt massief en is desondanks sneller dan verwacht. Met de categorie 10 sloten en gps-trackers zijn er genoeg redenen om haar te vernoemen naar de beroemde Ford Mustang uit “Gone in Sixty Seconds”. Eleanor.

Maastricht-Berlijn

Vijf weken duurt het voordat dit project is afgerond. We hebben zelf een fiets gebouwd en wielen gespaakt. We zijn trots.. Ik doe hem uitgeleide naar Thorn en hij bereikt Berlijn. Door verdwalen een dikke achthonderd kilometer. In plaats van de 735. Probleemloos.

Er gaan meer van deze lange ritten volgen. Globale informatie is te vinden op philys-world-tours.com.

Eline Meyer – Spherulite – Galerie Pontarte Maastricht

Een kunstenaar heeft twee taken in dit leven: werk maken en zoveel mogelijk galeriehouders van wijn ontdoen. Ik kwijt mij van beide taken met verve. Het Maastrichtse galerie landschap is veel overzichtelijker dan het Amsterdamse en dat is beter voor mijn lever. Binnen die overzichtelijkheid blijkt de kwaliteit onverwacht hoog. In de korte tijd dat ik hier woon heb ik al een aantal verassende exposities gezien. Galerie Pontarte heeft tot nu toe nog niet teleurgesteld.

De eerste solo-expositie van Eline Meyer – Spherulite – vindt hier plaats. De basis van haar werk zijn animatiefilms waaruit prints getrokken worden die betekent en beschildert met potlood en acrylverf. Verleidelijke katachtige vrouwen omringen zich met geometrische orbs. Lieflijk en dreigend ontregelen ze stedelijke landschappen of duiken op in klassieke Indonesische portretten, tooien zich met Walther PPK pistolen die wiskundige zeepbellen blazen. Elke keer is er weer het contrast van de stevige kleuren en de uiterst zachte pasteltinten.

Nagenoeg elke kunstenaar staat in de traditie, vaak is aan te wijzen wie of wat er geïnspireerd heeft en welke voorgangers op de schouders geleund hebben. Eline heeft zich aan die traditie onttrokken, het werk is zeer eigen. Die eigenheid zuigt de toeschouwer een wereld in, het universum waarin zij leeft, die voor ons onontdekt territorium is. De schattigheid veroorzaakt ongemak, de liefelijke esthetiek stelt gerust.

Dat er tussen de monotypes, tekeningen, schilderijen, aardewerk en geborduurde kussens een versleten exemplaar van de Tao ligt wekt geen verbazing. Het is de dualiteit van dit boek dat Eline Meyer’s koninkrijk regeert.

Eline Meyer – Spherulite
3 november tot 23 november 2019
Galerie Pontarte
Kapoenstraat 29
6211 Maastricht
Geopend op donderdag tot en met zaterdag van 11-17 uur of op afspraak: 06-37403499

Astoria – Cascades #5

Een avond met een goede vriend en een gesprek dat beter was dan de wijn. De eerste werken uit de Cascades serie waren klaar en had als werktitel “the Walnut Project” gekregen. Woordspelingen werden gemaakt over mogelijke titels. “Walnut Astoria” was een van de weinigen die bleef hangen.

Het iconische Waldorf Astoria hotel aan de New Yorkse Fifth Avenue is niet alleen bekend vanwege de beroemde gasten die er gelogeerd hebben zoals Sinatra en Sophia Loren, maar ook door hun Waldorf salade en daar zitten walnoten in. Meer over de geschiedenis van het hotel is te vinden in dit artikel op Busness Insider.

Hoewel het waarschijnlijk niet zo is of zal zijn, het gebouw wordt op dit moment gerenoveerd, kleeft er iets van “vergane glorie” en ‘kitsch” aan de naam. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er nooit binnen ben geweest.

Even een zijsprong in de serie en weg van de onlogica van binaire rekenmodellen. Zou ik kitsch kunnen maken? Goud, zwart en een zweem van donkerrood liggen voor de hand in die beeldtaal. Desondanks blijft er in het eindresultaat door de aftakeling toch iets chics doorschemeren.

Astoria

Astoria - Cascades #4

Walnoten, bijenwas en pigment op paneel. 61 x 61 cm.

Personeelsadvertenties en datingprofielen

Goed geschreven personeelsadvertenties selecteren, de dames van Human Resources hebben het al druk genoeg en die wil je niet door tweehonderd emails met uitbundig geschreven C.V.’s laten waden. Idealiter wil je slechts een reaktie hebben van de perfecte potentiele werknemer.

Behalve de functie-omschrijving is er geen verschil met het componeren van een dating-profiel. Het is een uitnodiging tot solliciteren. Je kunt wel heel trots zijn dat je 250 reacties hebt ontvangen op Lexa, die ongetwijfeld gegenereerd worden door je hoogtevrees inboezemende decolleté, als je er geen relatie aan overhoud, is het een verspilling van tijd geweest.

Alweer lang geleden heb ik mij op het glibberige pad van de online contactadvertenties begeven en daar de tactiek van de personeelsadvertentie toegepast. Een kandidaat is voldoende. Daarnaast ben ik lui aangelegd; de reacties moeten naar mij komen en ik ga niet honderden profielen lezen waarin wijn drinken voor de open haard en strandwandelen tot de standaard functievereisten horen. Bovendien moet de kandidaat een goede indruk krijgen van mij (lees bedrijf), het moet passen.

Dat leidde tot het volgende stukje.

Saaie man zoekt extraverte brutale vrouw.

Ik schijn wat saaiïg te zijn. Niet dat ik dat zelf vind. Ondernemend en veel te enthousiast als het over nieuwe dingen en zaken gaat, maar zal niet snel verzinnen om naar het strand te rijden.

Ik doe wat tricky shit met complexe websites op het snijvlak tussen creatie en programmatuur. Dat is een verhaal dat ik alleen maar kwijt kan als jij je eigen server kan installeren. Geen halszaak, een lot dat ik ken.

Een verleden in creatieve beroepen als illustrator, art-director, kunstenaar en mislukt scenarioschrijver. Nagenoeg altijd als free-lancer. Elke 10 jaar slaat de verveling toe. Dus het volgende plan om fietsenmaker te worden staat alweer in de steigers.

Ik ben beticht van een groots gevoel voor humor en een pijnlijke eerlijkheid. Het omgekeerde is ook het geval. Flexibel als gietijzer hoort ook bij de recensies. Nog eentje dan: “this guy screams trouble” (Boektitel en paginanummer op aanvraag)

Chaotisch, slordig, maar geen spijkerbroeken of t-shirt drager. Dat dan weer niet. Schijn wel aardig te kunnen koken. Ben daar wel ambitieus in.

Ik vind mezelf wel een leuk mens en kan ook goed met mezelf opschieten. Weinig ruzie met mijn ik.

In CV-daten geloof ik niet. Alles dat anders uitpakt dan mijn gedroomde lijstje van wensen, blijkt dan toch altijd weer heel erg OK.

Ik val (als een blok) op sterke, brutale ondeugende vrouwen. Een goed gesprek aan de keukentafel om de wereld even te verbeteren onder het genot van een borrel is een pre, net als een fantastisch stel benen.

Er kwamen een vijftal reacties waar er vier meteen afvielen door pogingen door de profiel foto’s, vermeende pogingen tot lolligheid en de uitnodiging om een fietsbel te komen repareren.

“Ik heb verschrikkelijk moeten lachen. Ik wil wel een borrel met je drinken.” was de openingszin van een van de reagerenden. Er stond nog iets meer in, maar het leek de basis voor een gesprek en dat leidde tot een relatie. Missie volbracht.

Het voorbeeld is wat extreem, maar de benadering van de personeelsadvertentie is hetzelfde:
– Profileer je bedrijf.
– Geef aan wat je te bieden hebt buiten het marktconforme salaris.
– Definieer je kandidaat zo goed mogelijk en sluit zoveel mogelijk uit.
– Doe dit alles in de tone-of-voice die je bedrijf eigen is.
De dames van HR zullen je dankbaar zijn.

Copy en Concept

Eroding Conclusion – Cascades #4 – encaustic werk

Cascades #4

Waar in de eerdere versies, #1, #2 en #3, eerst de basislaag werd aangebracht, waarna daarna de gepigmenteerde stromen mochten vloeien, is in deze versie een derde halftransparante laag over de stromen gelegd. Dat resulteert in een geerodeerd, bijna schimmelachtig beeld.

Bijenwas, pigmenten en walnotendoppen op paneel. 61 x 61cm.